Flerne og flerne gamle

Flerne og …Mp3
Då eg va unge trodd’eg at det va’ langt fram te eg blei gammale og eg bare forrsatte å vera unge. Heilt te ein dag då eg snobla, fekk kjeft, gjekk på jobb, blei gifte, fekk ongar, og blei pensjonerte mesten uden å ha ti’ te å kikka meg øve skulderen ein gong.

 

De så telle folk og regne ud ka me komme te å gjørr, seie at me blir bare flerne og flerne og at de unge må jobba merr og merr for å fø oss. Me gamle har altfor lett for å sei at me har jobba for pensjonen vår i 40 år eller någe sånt og har rett på pengane me har betalt inn. Problemet e’ jo at de pengane jo e’ brokt opp for lenge siå av både oss og de så levde og jobba samtidigt me oss. «Det må mange penger til», seie økonomane om oss te politikarne. Eg sko ønska de sa : «Det må sprøytes frisk kapital inn i eldrepolitikken hvis samfunnet skal komme over krisen det er inne i.»

Eg kan jo foreslå ein løysning så någen indianarstammar så flytta møje på seg brokte. De satte de gamle så ikkje konne gå så fort lenger på ein topp i terrenget og så gjekk de fra de. Der satt de gamle og kikte itte de andre før de forsvant i horisonten. Så forsvant de sjøl òg ein eller annen plass itte så dagane gjekk. Men det hørrtes ud te at de gamle va’ enige i ein sånn ein pensjonisttilværelse, og då e’ det ikkje farligt. Men eg vett at det e’ vanskeligt å etablere någe sånt nå øve nåttå, sjøl om eg tror der e’ någen så godt konne vær’med på det. Hadde slektningane te hu Martha komt hjem te na og toge na med seg og satt na på Varen eller i Sørmarkå heilt aleina med bare et ullteppe rundt seg, hadde der blitt ramaskreg, sama ka så sto i testamentet hennes. Slektningane ville få store problemer hvis de fortelde at de sko dra te nye jaktmarker fordi någen av de hadde mysta toppjobben i oljå og ikkje konne ta na med seg.

Då me lekte cowboyar og indianerar på Storhaugmarkå i femtiårå, ville mesten adle vera cowboy. Men de så ville vera indianerar syntes det var greitt egentligt og meinte at det ikkje va heilt rektigt at det va de så va de feige. Hadde indianerane på Storhaug klart å få de voksne, iaffall någen av de, te å begriba kulturen te rødhudane, e’ det jo muligt at me då konne etablert ein lokale ordning for Østre bydel så hadde vart heilt fram te i dag.

Då hadde det ikkje blitt någe mirakkels ud av det hvis folk så gjekk tur på Midjord om syndagen såg gamle Tødaen sidda heilt oppe på toppen av Varen i rudete ullteppe i flerne dagar. Det e’kje snakk om å lura døden eller de levande, det gjelde bare å blanda samen alt heilt fra bjynnelsen så me ikkje blir redde for någen ting her i verå. Iaffall ikkje å bli gammale.

 

ROLF JACOBSEN:
DE GAMLE DAMER
De unge kvinnene med lynsnare føtter, hvor blir det av dem?
De som har knær som små kyss og sovende hår?
Langt ut i tiden når de er blitt stille gamle damer med smale hender og går langsomt i trappene med store nøkler og ser sig omkring og snakker til små barn ved kirkegårdsportene.
I det fremmede store landet hvor vintrene er lange og ingen mere skjønner deres sprog.

Bøy dig dypt og hils dem med ærbødighet for de bærer det med sig ennå som en duft,
et hemmelig bitt i kinnet, en nerve inne i håndflatene etsteds som røper dem

Don't be shellfish...Email this to someoneShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on Twitter

Legg igjen en kommentar